Het verhaal van een bijzondere uitvaart

Woensdag 20 januari 2010, de kinderen zijn naar school, de was in de machine, de Senseo zorgt voor een lekker kopje koffie…ik mag genieten van een paar vrije dagen. Toch kan ik het niet laten om even mijn email te checken, maar daarna nestel ik mij met een boekje op de bank. Na enige minuten klinkt de ringtone van mijn Nokia… zal ik opnemen… ik ben vrij… stel dat het belangrijk is… Een medewerkster van centrale meldingen vraagt of ze me mag doorverbinden met mw. Blokbergen… ja maar Ellen ik ben vrij… weet ik Lieneke, maar ze heeft een paar vragen want hun kinderen verbleven in Haïti en zijn waarschijnlijk omgekomen, ze kennen jou en willen je een paar vragen stellen.

Een uurtje later stap ik binnen bij Bas Best en Frederike Blokbergen in Wageningen. Ik word warm en hartelijk begroet. Het is ongeveer twee jaar geleden dat ik de uitvaart van Milia, de zus van Frederike mocht begeleiden. In de hal hangen foto’s van Gosse, Gaby, Erline en Wilaire. Om beurten vertellen ze over hoe Gosse (zoon van Bas) en Gaby al 22 maanden wisten dat ze de ouders zouden worden van Erline en Wilaire. Het duurde lang voordat alles gereed was om naar Haïti te gaan, maar begin januari mochten zij afreizen naar Port-au-prince om hun twee kinderen op te halen.

Op 12 januari werd Haïti getroffen door een allesverwoestende aardbeving, contact was niet meer mogelijk. Eerst was er hoop; “Gosse redt zich wel, hij gaat eerst anderen helpen…”.
Hoop maakte plaats voor angst en uiteindelijk werd hun angst vannacht bevestigd.
We praten een tijdje met elkaar over het contact met Buitenlandse zaken, de repatriëring, de reisverzekering en bellen met Arie en Ingrid (ouders van Gaby) en Diana (moeder van Gosse).
Na een tijdje vertrek ik naar kantoor met een ‘rugzak’ vol informatie, emotie en een opdracht:
Help ons bij het voorbereiden van de aankomst van de lichamen in Nederland en bij het voorbereiden van de uitvaart, neem praktische zaken uit handen en sta naast ons.

Lieneke van der Kolk Uitvaartzorg

Ik realiseer me dat dit een voorrecht is, dat ik andere zaken moet laten vallen en dat dit veel  van mezelf, mijn gezin en mijn collega’s zal vragen.
In de dagen erna gebeurt er veel. Er volgen lange en emotionele gesprekken. In samenwerking met het Team Bijzondere Uitvaarten bereiden we tot in detail de aankomst in Nederland, de opbaring bij Monuta Innemee in Den Haag en de uitvaart in Rijswijk voor.
Het ziet ernaar uit dat het een grote uitvaart wordt met veel mediabelangstelling. De Rijswijkse Schouwburg lijkt ons een geschikte locatie en er volgen gesprekken met de gemeente Rijswijk. Zij hebben het zogenaamde “Rampenplan”geopend. Zo zitten we een aantal keren met de Burgemeester, de Locoburgemeester, ambtenaren, politie en brandweer om de tafel in het Stadhuis van Rijswijk. Alles moet zo goed mogelijk worden voorbereid.

Vrijdag 29 januari worden we samen met de ouders verwacht op Schiphol om de vier lichamen op te halen. Na een kille en emotionele confrontatie bij de kisten rijden de ouders achter de twee witte rouwauto’s aan naar de Kastanjelaan in Rijswijk, het huisadres van Gaby en Gosse. Ik loop voor de twee witte auto’s uit de straat in en als ik voor het huis stop zie ik dat er bloemen en beertjes liggen. Er staan buren buiten en achter de ramen. De familie stapt uit en even is er een emotioneel samenzijn voor het huis. “We hebben ze thuisgebracht”. Zij troosten elkaar en ik troost mee. We stappen weer in de auto’s en de Rijswijkse politie begeleidt de stoet tot aan de gemeentegrens. Dan rijden we door naar het uitvaartcentrum Monuta Innemee aan de Laan van Eik en Duinen in Den Haag. Daar vormen familie en vrienden een erehaag. Gaby, Gosse, Erline en Wilaire worden door hun familieleden naar de binnengedragen.

De 24-uursruimte wordt met persoonlijke spulletjes, bloemen en kaarsen ingericht en er volgt een stil moment.
Nu de lichamen in Nederland zijn kunnen we tijdstippen vastleggen en de kaarten versturen. Het kantoor van mijn collega wordt tijdelijk ingericht als denkcentrum en opslagruimte. Alles wordt uitgewerkt op de flip-over en in een draaiboek. Eerst de condoleance op woensdag 3 februari en daarna ook de uitvaart op vrijdag 5 februari.

De dag van de condoleance verloopt goed. De pers is deze dag niet welkom. Het uitvaartcentrum is zo ingericht dat het voldoende ruimte biedt voor het aantal gasten dat we verwachten. In de kleine koffiekamer staan de vier kisten met alle bloemen daar omheen en er draait een fotopresentatie. Deze laat beelden zien van Gosse en Gaby. Eerst een aantal foto’s van vroeger, daarna ook foto’s van kort voor de aardbeving. Foto’s van het meest gelukkige moment in hun leven met hun twee kinderen Erline en Wilaire.
In de grote koffiekamer is gelegenheid om de familie te condoleren.
Burgemeester Ineke van der Wel en Locoburgemeester Dick Jense bieden namens de gemeente Rijswijk het condoleanceregister aan.

Lieneke van der Kolk UitvaartzorgVrijdag 5 februari begint vroeg. De lichamen van Gosse, Gaby, Erline en Wilaire worden overgebracht naar de Rijswijkse Schouwburg. Er zijn veel handen nodig deze dag. Het Team Bijzondere uitvaarten biedt ondersteuning. Buiten wapperen naast elkaar de Haïtiaanse, de Rijswijkse en de Nederlandse vlag.
Op het podium wordt alles met zorg in gereedheid gebracht en in de zaal wordt nog eens nagedacht over de placering. Ondertussen ontvang ik de familie in het Theatercafé. Het is een prachtige, emotionele herdenkingsdienst gevuld met zang, dans, muziek en woorden.

Woorden van onmacht, verdriet, geluk, gemis, afscheid en dankbaarheid.

Na de samenkomst trekt de familie zich terug in het Theatercafé. Alles wordt klaargemaakt voor het vertrek naar Oud-Rijswijk, waar het gezin in besloten kring zal worden begraven.  De staatsie vertrekt. Een open witte bloemenauto, twee witte rouwauto’s en daarachter de auto’s van de familie. Ik loop voor en 2 collega’s flankeren.

Even later maken we de moeilijke gang naar het graf. De familie draagt.
Arie en Ingrid lezen een gedicht en dan geven we Gosse, Gaby, Erline en Wilaire uit handen…
Spontaan is er dan de vraag uit de familie of zij mogen helpen met het sluiten van het graf.
Samen drinken we koffie in de koffiekamer van de begraafplaats. Ingrid leest ter afsluiting een gedicht voor. We nemen afscheid en bedanken elkaar met een warme omhelzing.

Lieve Ingrid en Arie, Diana, Bas en Frederike,

Wat een voorrecht om zo dicht naast jullie te mogen staan.
Gosse, Gaby, Erline en Wilaire… bij leven heb ik ze niet gekend, maar door jullie verhalen en beelden en emotie mocht ik ze leren kennen, gingen hun karakters leven… en daar ben ik jullie erg dankbaar voor. Ik heb jullie in mijn hart gesloten.

Indien ik je dragen kon
Over de diepe grachten
Van je gesukkel en je angsten heen
Dan droeg ik je
Uren en dagen lang

Indien ik de woorden kende
Om antwoord te geven op je duizend vragen
Over je leven, over je zelf
Over liefhebben en geduldig worden
Dan praatte ik met je
Uren en dagen lang

Maar ik ben niet groter
Niet sterker dan jij
En weet niet alles
En ik kan niet zoveel
Ik ben maar een vriend op je weg
Uren en dagen lang.

Marcel Weemaes

Reacties zijn gesloten.